woensdag 22 november 2017

Een heleboel zwanen en een voetensloop

Het is niet de eerste keer dat ik u slaapgerief presenteer dat zich ook in niet-slaapvertrekken van ons huis begeeft. Comfortabele spullen die mee naar dromenland reizen, maar er niet voor terugdeinzen om al eens een portie hapklaar tv-amusement mee te pikken. Of in het weekend de overbrugging van de ontbijttafel naar de lunch te voorzien. Moet kunnen. Een ontspannen hoofd in verre van spannende klederdracht.

Zo dartelt er hier nog wel eens een pandakind door het huis en verhuisden er al een slaappakken als dit en dit naar de kledingerfgenamen.

Eigenlijk dragen de dames het liefst slaapkleedjes. Nachtjaponnen, in boekentaal, een woord dat vraagt om er meteen een passende droom bij te fantaseren. Maar dat vind ik in de winter vrij fris om ochtend- en middagstond mee te vullen.

Dus maakte ik een heeeeeeeeuuuule lange nachtjapon.   


Werkelijk avondfeestlengte. Klaar voor het sprookjesbal, ware het niet dat de vormgeving vrij is van elke vorm van elegantie. Eva Mouton en Bambiblauw/About blue fabrics sloegen alweer de handen in elkaar voor een french terry collectie. Daarvan gebruikte ik een aanzienlijke omvangrijke familie zwanen. Geen idee hoe het met de stofvoorraad zit, maar in onze kleerkast kan het dier bezwaarlijk tot de bedreigde soorten worden gerekend.


De details maakte ik in een lap uit Bambiblauws monochromes collectie. Kabbelende golfjes voor zwemmende zwanen.

Wat betreft die details: doorgesneden mouwen en een doorgesneden rug- en voorpand vindt u waarschijnlijk niets nieuws onder de maan. Maar wat daar achteraan/onderaan aan de hand is, heeft misschien wel wat uitleg nodig.


Het betreft geen achterzak.


Al had Liv al gauw die toepassing ontdekt en veronderstel ik dat het niet de laatste keer zal zijn dat ze van deze multifunctionaliteit gebruik maakt.



Maar eigenlijk is het opzet 'de voetensloop'. Hou een kussensloop in het achterhoofd en kijkt u even mee:

- 1 -


- 2 - 


- 3 - 


- 4 -


Het zegt wat het is, dus! Of het is wat het zegt. In bed vecht de sloop tegen de eerste kou van de lakens. In de sofa tegen de terreur van te korte tv-dekentjes.


Perfect voor langzaam wakker worden, iets waar sommigen onder ons wel van houden.


Maar wel een geluk dat de kapstokjes op de kinderkamers al op volwassen hoogte hangen!


donderdag 2 november 2017

Stories without endings: this is where the story doesn't end


***
| NIET HET SLOT | 

"Het laatste deel van de trilogie van vandaag gaat over het ontbreken van een zoon in dit huishouden. Iets waar niemand echt tranen om laat. Tenzij op dramaqueenmomenten. Dan wensen we weleens een portie stoerheid in da house.

Onze eerstgeboorne durft wel eens laten vallen dat ze graag een mannelijke speelkameraad had gehad. We hebben zelf geen antwoord op die vraag in huis (of toch niet de junior versie, voor ik scheve blikken van aan de overkant van de keukentafel krijg) maar onderstaande geleende zoon geeft Liv regelmatig de kans om 'one of the boys te spelen'. 


Het duo leerde elkaar kennen in de instapklas, waar hun deugnieterij ervoor zorgde dat er wat ouderoverleg nodig was. En zo werden hun moeders kind aan huis in elkaars huis. En kind aan zetel, kind aan keuken en kind aan de meeste gezinsfestiviteiten.


Ook steun en toeverlaat voor kleine en grote praktische en andere vragen. Meestal ben ik degene die de camera hanteer, als deze zoon, of zijn broer of zus, iets te vieren hebben dat vereeuwigd mag worden. Maar deze keer had ik zelf iets om te laten zien en gaf ik het fototoestel door. Na eerdere echtelijke vetes als er foto's moesten volgen na selfish sewing. Dus vroeg ik vriendin Anneke: "Zie jij 't zitten om foto's te maken van mijn blouse?"

Zo kwam het dat ze in mijn atelier belandde. Livs jurkje zag liggen. Van ooh en aah deed, en opwierp: die kleur zou onze Ferre ook heel goed staan. En gelijk had ze. Ik had nog stof over, en het was een uitdaging die ik niet kon laten liggen. Geef toe. Onze Ferre, die staat met fifty shades of green.


Ferre durft wel eens kat en muis spelen als ik mijn fototoestel bovenhaal. En gelijk heeft hij: gedwongen kinderfotografie is een slechts beperkt onderzochte maar steeds ruimer verspreide vorm van vrijheidsberoving in deze tijden van smartphone-alomtegenwoordigheid. ;-) 

Maar deze fotosessie gebeurde zonder vorm van dwang, integendeel: Ferre was heel blij met de trui en wilde heel graag 'helpen'.


En geef toe: dat doet hij op professionele wijze. Daags nadien pingde mijn telefoon: of ik nog iets van plan was met de trui, want dat hij hem graag meteen aan wou voor school. Egostrelend, de berichtgeving van de geleende zoon.


Het heeft iets feestelijks, die twee herfstkinderen, zo plechtig op de tuintrap. Wij moeders moeten gedachten onderdrukken die moeders van een zoon + dochter weleens op tafel leggen. Over verre toekomst stories, bij voorkeur ook without endings enzo. Ach. Dromen mag.


Hun story is er vooral eentje van heel veel lol. En daar zijn we blij om.

***

Ik maakte voor Ferre een Charlie van Zonen09. Qua breedte past hij perfect in een 134, die ik wat verlengde omdat ik hem zonder boorden maakte. De mouwen vielen wat lang uit, maar dat blijkt Ferre net leuk te vinden. 

Ik hou, al sinds de dip-dye hype, van stoffen met een degradé. Ik was dus meteen fan van Aronia 04. Meestal lopen degradé's horizontaal, de vertikale richting maakt de stof extra speciaal. En werkt, neem het van mij aan, afslankend bij selfish sewing. ;-) 



Dat afslankende was voor Ferre verre van noodzakelijk, maar spelen met de lijnen is ook een voordeel van de stof. 


Voor elk kleurtype een versie: Aronia bestaat ook in blauw en geel. En roze, voor echte waaghalsjongens. (Of voor meisjes. Dat kan ook.)


Stories without endings. Een mooie naam voor een prachtcollectie. De Lotte Martens Story op deze blog kreeg er weer een paar hoofdstukken bij. Ze telt intussen meer dan tien stukken, en het uit-het-rijtje-springen van de stoffen maken dat ze me telkens weer inspireren tot stukken waar ik fier op ben. Een verhaal dat nog niet ophoudt. Heel benieuwd welke hoofdstukken jij met de stoffen gaat schrijven. 

Info:
Voor deze Charlie gebruikte ik Aronia 04, tricot van 145 cm breed. Voor de buitenstof kom je toe met 1 keer de hoogte van het shirt, in mijn geval 65 cm voor een verlengde maat 134. Ik gebruikte dezelfde stof voor de voering. In dat geval heb je twee maal de hoogte van je shirt nodig, omdat voor- en rugpand volledig gevoerd zijn.

Wil je weten waar deze stof verkocht of binnenkort geleverd wordt? Informeer je bij de verkooppunten

Stories without endings: the story continues


***
| HET VERVOLG | 
"Het vervolg is een dochtertje dat Liv heet. Liv Linde om volledig te zijn, en dan de familienaam van haar vader. Die Linde kreeg ze van haar tante en meter, mijn zus, een derde van de botanisch drie-eenheid. Els, Riet en Linde, toevallig een collectie groene namen. Nog een verhaal dat in het groene verhaal past. 


Het kind heeft alles van haar vader, maar mijn haar. En mijn tenen en vingers, al doet dat minder terzake. Tenzij je meerekent dat ze ook wat met haar handen kan. Da's wel mooi natuurlijk.  Een kleine versie van mijn handen in mijn handen. Daar houden wij wel van.


Ook van hoofden met kronkels, en wat daar allemaal mee te verzinnen valt. 


Bijvoorbeeld een jurk uit een restje paneel. Zoals het ook heel Livs is om van niets iets te maken, om een dag te vullen met een steen en een stift, om meesterlijk te koken met fantasie als geheim ingrediënt.



Hoor je het borrelen, daar in dat hersenpannetje? 




En ook zij mag het stokje doorgeven... aan een model dat de testosteronbalans op deze blog een duwtje richting evenwicht geeft. Afspraak vanavond 20u15, een slaapmutsje na het avondjournaal. Deel drie van mijn eindeloze groene verhaal."

***

Ik maakte Straightgrains Feliz, in de versie met aangeknipte mouwen. Als je alle stoffen van Lotte Martens samen aan een rekje hangt, zie je de onderlinge combineerbaarheid, die je tot soms bevreemdend mooie combi's laat komen. Ik geef toe, misschien durfde ik eerst niet goed. Zoveel groenen, zoveel zintuigprikkeling, zoiets. Maar ik geef ook toe: zodra ik toch had gedurfd, vroeg ik me af of het ritme van de lijnen in de stof was voorbestemd voor dat geplooide rokpand. 


De achterkant kreeg, door zo al een explosie van groenen en lijnen, zo weinig mogelijk franje. Eén groene knoop, knal in het gouden vlak.


Eén kleine driehoek onderaan de overlappende pandjes. Gewoon for the love of driehoeken. 





Ik bedelde Liv om er die ene gouden kousenbroek onder aan te trekken. Die wij allebei zo graag zien maar die ze niet wil dragen omdat de lurex jeukt. Ze stemde toe, en we deden van probleemoplossend denken. Ze draagt er op de foto een paar glitterloze broekkousen onder. Weg jeuk. Zalig warm voor een kleine koukleum. Ze droeg ze al twee keer sinds de foto's, en het opent perspectieven voor alle jeukkousen in de kast. Nog een knipoog in het verhaal, want ook Lotte deed aan probleemoplossend denken wat betreft de draagbaarheid van kousen. Op meesterlijke wijze


Jihaa. Zeg maar. Stay tuned voor het laatste deel van deze trilogie.


Info:
Voor deze Feliz gebruikte ik een restje van het Dicentra 20 paneel van mijn Bellah blouse, en een rokdeel in Aronia 04, tricot van 145 cm breed. (Die bestaat trouwens ook met gouden opdruk!) Voor het rokdeel had ik twee keer de hoogte van het patroondeel nodig, dus 140 cm stof voor een maat 7 jaar verlengd tot een 8 jaar. Dan heb je nog ruim stof over om langs de rokdelen een kindert-shirt uit de stof te knippen.


Wil je weten waar deze stof verkocht wordt? Informeer je bij de verkooppunten
Het is nog even wachten voor de stof geleverd wordt.

Stories without endings: the story begins

Stories without endings. Lotte Martens doopte haar pen in de inktspiratie en schreef een verhaal van een collectie. Een story die op haar beurt inspireert. Ik associeer vandaag een rondje en toon je wat ik met Lottes prints verzon. Vanochtend: het begin van het verhaal.

***
| PROLOOG | 
"Ik schrijf een verhaal met groengouden inkt, en vertel waar ik allemaal aan denk. Als de collectie een meerstemmig koor was, dan zong Dicentra 20 Green voor mij de solo. Ze werkt als een springbal in mijn hoofd, vertelt me vanalles, en het liefst had ik ze gewoon ingekaderd en tegen de muur gehangen. Ik heb werkelijk overwogen dat te doen, maar ben niet rouwig om het feit dat ik er de schaar heb ingezet.


***
| HET BEGIN | 

De print heeft iets van Japan, vind ik. Brengt me terug naar toen ik vier was en pianoles volgde, in Brussel, in het Frans maar de methode was Japans. Ik weet nog dat ik hield van het woord - Suzuki klinkt voor een vierjarige even sprookjesachtig als Rapunzel. En ook van het groeten aan het begin en eind van de les, judogewijs, een diepe buiging van leerling en meester, hoofden naar elkaar. Soms moet ik fronsen bij hiërarchische systemen in Japanse bedrijven, maar in die wekelijkse buiging voelde ik eerder wederzijds respect. Noem me saaie huismus, maar ik blijk niet zo Wanderlustig in vrije periodes. Ik hou van citytrippen maar heb niet de ambitie maanden te doen over de ontdekking van vreemde oorden. Japan krijgt een uitzondering op dat gevoel.

Japan brengt me bij een van mijn favoriete boeken, evenzeer een verzameling van flarden, perfect op maat van de weinige en fragmentarische leestijd waarover ik beschik. Met veel humor, en Japan door de ogen van een verwonderde Belg, als aangetrouwde Japanner toch meer dan een toerist. 


En dat ik tussen die hele regenboog in de collectie, aangevuld met Lottes typische sparkles, toch weer naar dat groen grijp. Na bijna 11 jaar huwelijk nog steeds. Groen groen, ogen zo... Daarvoor spring ik een generatie, naar het vervolg van het verhaal. Naar de groene stipjes in de ogen van mijn oudsteling. En omdat de stories geen ending hebben maar een vervolg, krijgt u dat van mij, sprookjesgewijs, vanmiddag om vijf voor twaalf."


***

Mijn eerste plan met de stof was iets met plooien, maar dat plan moest ik opbergen. Waar de groene print zit, is de stof soepel, maar de figuren in goud staan wat stijver en vragen om een 'vlakke verwerking'. Ik maakte een Bellah blouse, nadat ik zo'n mooie exemplaren zag bij Eva Maria. Ik deed wat minimale patroonaanpassingen: ik zorgde voor iets meer halsuitsnijding en deelde het rugpand om een rugpas te maken, zodat ik het onderste deel uit het paneel kreeg. Ik vind het mooi in verhouding zo. 



De lange mouwen kregen een mouwboordje met een split, aan de binnenkant zit een restje van het paneel. Als ik de boordjes omplooi, komt dat piepen. Maar voorlopig ben ik dat niet van plan: de stevige kwaliteit van de stof, en het feit dat de boorden over mijn polsen vallen, maken het tot een blouse perfect voor dit seizoen. 


Het patroon heeft een rechte onderkant, die ik aan het rugpand wat rond tekende om de print mooi te omkaderen.

Die verlegen schaterlach, van het type 'met krullende neus', is een eigenschap die ik na al die jaren voor lief neem, en werd veroorzaakt door de fotograaf van dienst. Anneke is een vriendin die me normaal gezien niet van mijn meest gereserveerde kant ziet. Maar zo poserend was dat toch met het nodige gegiechel. Haar verhaal schrijf ik in deel drie van mijn story: ik hou u vandaag dus even zoet.  


Info: voor deze blouse gebruikte ik 1 paneel Dicentra 20. Een paneel is 145 cm breed en 60 cm hoog. Ik vulde aan met 1 meter uni basisstof in dezelfde kleur. 

Wil je weten waar deze stof verkocht wordt? Informeer je bij de verkooppunten
Het is nog even wachten voor de stof geleverd wordt.

maandag 30 oktober 2017

Beebje gaat in bad

Beebje is er! Beebje is geboren! Hij heet niet echt Beebje, hij heeft Tobias. Maar aangezien Kathleen maanden aan een stuk in haar vrolijke stijl op haar blog de Beebjesontwikkeling besprak, zal het nog even duren eer ik hem zal noemen zoals de ambtenaar der burgerlijke stand dat doet. (Geen nood, Tobias. Als ons pad kruist tegen de tijd dat je een jaar of 16 bent, ben ik er vast aan gewend.)

Als grote fan van schattige ‘deskwear’ (denk washi en schriftjes en stiftjes) weet ik dat moederlief wel eens in de Hema passeert. Dus deed ik hetzelfde om Tobias welkom te heten: ik ging op missie voor een handdoek, om tot badjas om te toveren.

De verhalen leerden me dat ik het niet in de pasteltinten moest zoeken en dat de zwart/wit/munt hype ook niet iets is waar men Beebjesmoeders blij mee maakt. Maar voor de uiteindelijke kleurkeuze riep ik toch hulplijn Kir in, als collega goed op de hoogte van hoe men ‘een Kathleentje’ doet en hoe niet. Ik moest alvast glimlachen toen er, daags na het verzenden van de badjas, een enveloppe in de bus viel met de kleur van de handdoek, met daarin Tobias' geboortekaartje.


Ik gebruikte het One to Hug naaipatroon met de badjasuitbreiding, maat 68. Optie puntkap: blader maar eens door het aanbod bij Fanny&Laura, Kathleens speeltuin, en je weet dat ik niets fout kon doen met het verhogen van het schattigheidsgehalte. 

De jaslus belandde per abuis aan de buitenkant van de jas.


Maar hey, zo gaat dat ook.


Voor de voering van de kap ging ik voor okergele mieren van Chat Chocolat. Die lopen door over de kaphelften, een staaltje kruinverwennerij die geen kat zal opmerken.


Voor de mouwen deed ik van Luie Frans: ik boordde ze niet om met biaislint maar recupereerde de rand van de handdoek en zette de naadwaarde met een zigzag plat tegen piepende hoekjes. Ook netjes. 


Beebje/Tobias moet nog even groeien eer hij kan badderen tussen de mieren. En hij zal er naar alle waarschijnlijkheid ook veel te snel weer zijn uitgegroeid!



Zelfde plan, met een stofcombinatie die in mijn ogen 'keihard rockt': check vandaag mevrouw Khadetjes voor inspiratie!